The giant albatross, with a wingspan of more than 3.5 metres, is one of the largest flying birds on Earth. Gliding effortlessly above the Southern Ocean, it can travel thousands of kilometres each week while expending remarkably little energy, using powerful winds and dynamic soaring to cross one of the wildest and most remote marine environments on the planet.

The Southern Ocean plays a vital role in regulating Earth’s climate. It absorbs vast amounts of heat and carbon dioxide and helps drive the global system of ocean currents that redistributes heat around the planet. Yet this region is changing rapidly. Rising ocean temperatures, melting ice and shifting marine food webs are altering the conditions on which countless species depend.

Even albatrosses, symbols of freedom, endurance and the vastness of the open ocean, are increasingly affected by these changes, while also facing threats such as plastic pollution and accidental capture in fisheries.

Their fate is a reminder that even the most remote ecosystems are not isolated. What happens in the Southern Ocean is closely connected to the climate, biodiversity and future of the planet we all share.

—

[DUTCH VERSION]

De reuzenalbatros, met een vleugelspanwijdte van meer dan 3,5 meter, behoort tot de grootste vliegende vogels ter wereld. Hij zweeft schijnbaar moeiteloos boven de golven van de Zuidelijke Oceaan en legt wekelijks duizenden kilometers af met een opmerkelijk laag energieverbruik. Daarbij maakt hij optimaal gebruik van de krachtige winden boven een van de wildste en meest afgelegen zeegebieden op aarde.

De Zuidelijke Oceaan speelt een cruciale rol in de regulatie van het wereldklimaat. Ze neemt enorme hoeveelheden warmte en koolstofdioxide op en vormt een belangrijke motor van het wereldwijde systeem van oceaanstromingen dat warmte over de planeet verspreidt. Tegelijk verandert deze regio snel. Stijgende watertemperaturen, smeltend ijs en verschuivende voedselketens beïnvloeden de omstandigheden waarop talloze soorten afhankelijk zijn.

Ook albatrossen, symbolen van vrijheid, uithoudingsvermogen en de uitgestrektheid van de open oceaan, ondervinden steeds meer de gevolgen van deze veranderingen. Daarnaast worden ze bedreigd door onder meer plasticvervuiling en bijvangst in de visserij.

Hun lot herinnert ons eraan dat zelfs de meest afgelegen ecosystemen niet op zichzelf staan. Wat er in de Zuidelijke Oceaan gebeurt, is nauw verbonden met het klimaat, de biodiversiteit en de toekomst van de planeet die we met elkaar delen.

On a drifting ice floe in the Amundsen Sea stands a solitary Adélie penguin, small against the immense scale of the Antarctic landscape, yet perfectly adapted to one of the most extreme environments on Earth.

Adélie penguins are closely connected to sea ice. They use it as a place to rest and depend on the rich marine ecosystem that develops around and beneath it for food. But this habitat is changing. Shifts in the extent, timing and duration of sea ice affect food availability and can dramatically alter conditions around breeding colonies. Changes in populations of krill and fish also ripple through the food web on which these penguins depend.

The Amundsen Sea is one of the fastest-changing regions of Antarctica. The presence of a single Adélie penguin in such a vast landscape reveals how even species superbly adapted to extreme conditions remain dependent on a delicate environmental balance.

Its silhouette on the ice reminds us that changes in the climate system are being felt even in the most remote ecosystems on Earth, and that their future is also connected to the choices we make today.

—

[DUTCH VERSION]

Op een drijvende ijsschots in de Amundsenzee staat een eenzame Adéliepinguïn — klein tegenover de immense schaal van het Antarctische landschap, maar perfect aangepast aan een van de meest extreme leefomgevingen op aarde.

Adéliepinguïns zijn nauw verbonden met het zee-ijs. Ze gebruiken het om te rusten en zijn voor hun voedsel afhankelijk van het rijke mariene ecosysteem dat zich rond en onder het ijs ontwikkelt. Maar dat leefgebied verandert. Veranderingen in de omvang, timing en duur van het zee-ijs beïnvloeden de beschikbaarheid van voedsel en kunnen de omstandigheden rond broedkolonies ingrijpend veranderen. Ook verschuivingen in populaties van krill en vis werken door in de voedselketen waarvan deze pinguïns afhankelijk zijn.

De Amundsenzee behoort tot de snelst veranderende delen van Antarctica. De aanwezigheid van deze ene Adéliepinguïn in zo’n uitgestrekt landschap maakt zichtbaar hoe zelfs soorten die volledig aangepast lijken aan extreme omstandigheden afhankelijk blijven van een kwetsbaar evenwicht.

Zijn silhouet op het ijs herinnert ons eraan dat veranderingen in het klimaatsysteem tot in de meest afgelegen ecosystemen op aarde voelbaar zijn, en dat hun toekomst ook verbonden is met de keuzes die wij vandaag maken.

South Georgia truly feels like another world: a remote, rugged island where nature still exists on an extraordinary scale.

The island is a vital refuge for millions of marine mammals and tens of millions of breeding birds, including penguins, albatrosses, petrels and other seabirds. This immense concentration of wildlife makes South Georgia one of the most important areas for marine biodiversity in the Southern Hemisphere. Their survival is closely linked to the cold, nutrient-rich waters of the Southern Ocean surrounding the island.

Yet this abundance cannot be taken for granted. Climate change is altering ocean temperatures, currents and food availability, placing increasing pressure on the delicate balance on which so many species depend.

“Another World” captures both the richness and the vulnerability of this remarkable ecosystem. It reminds us that even the most remote and seemingly untouched places on Earth are connected to global change, and that protecting them remains essential for the future.

—

[DUTCH VERSION]

South Georgia voelt werkelijk als een andere wereld: een afgelegen, ruig eiland waar natuur nog op een uitzonderlijke schaal aanwezig is.

Het eiland vormt een cruciaal toevluchtsoord voor miljoenen zeezoogdieren en tientallen miljoenen broedvogels, waaronder pinguïns, albatrossen, stormvogels en andere zeevogels. Die enorme concentratie aan dieren maakt South Georgia tot een van de belangrijkste gebieden voor mariene biodiversiteit in het zuidelijk halfrond. Hun voortbestaan is nauw verbonden met de koude, voedselrijke wateren van de Zuidelijke Oceaan rond het eiland.

Toch is deze overvloed niet vanzelfsprekend. Klimaatverandering beïnvloedt oceaantemperaturen, stromingen en de beschikbaarheid van voedsel, waardoor het delicate evenwicht waarop zoveel soorten vertrouwen onder druk komt te staan.

“Another World” toont tegelijk de rijkdom en de kwetsbaarheid van dit bijzondere ecosysteem. Het beeld herinnert ons eraan dat zelfs de meest afgelegen en schijnbaar ongerepte plekken op aarde verbonden zijn met wereldwijde veranderingen, en dat hun bescherming essentieel blijft voor de toekomst.

Amid the rough waters of the South Atlantic Ocean, South Georgia rises like a world unto itself — remote, mountainous and, at first glance, inhospitable. Yet behind this rugged façade lies an extraordinary abundance of life. Along its shores, hundreds of thousands of king penguins, elephant seals and fur seals gather, alongside countless seabirds. The island supports one of the most remarkable concentrations of marine wildlife on Earth.

South Georgia also tells a powerful story of recovery. During the 19th and 20th centuries, its ecosystems were heavily affected by commercial whaling and sealing, as well as by introduced species. Protection, conservation efforts and the successful eradication of invasive rats have allowed parts of the ecosystem to recover.

Yet this recovery remains fragile. Climate change and the warming of the Southern Ocean can alter the distribution and availability of krill and other food sources, with consequences for the immense numbers of animals that depend on them. Human presence, too, requires careful management to safeguard this exceptional environment.

South Georgia shows how resilient nature can be when given the space to recover — but also how even the most remote wilderness remains connected to the choices we make.

—

[DUTCH VERSION]

Te midden van de ruige wateren van de Zuidelijke Atlantische Oceaan rijst South Georgia op als een wereld op zichzelf: afgelegen, bergachtig en op het eerste gezicht onherbergzaam.

Achter die woeste façade bevindt zich echter een buitengewone rijkdom aan leven. Langs de kusten verzamelen zich honderdduizenden koningspinguïns, zeeolifanten en pelsrobben, naast talloze soorten zeevogels. Het eiland vormt een van de indrukwekkendste concentraties van mariene fauna op aarde.

South Georgia vertelt ook een opmerkelijk verhaal van herstel. In de 19de en 20ste eeuw werden de ecosystemen zwaar getroffen door de commerciële jacht op walvissen en zeehonden en door geïntroduceerde soorten. Bescherming, natuurherstel en de succesvolle uitroeiing van invasieve ratten hebben delen van het ecosysteem de kans gegeven zich te herstellen.

Toch blijft dit herstel kwetsbaar. Klimaatverandering en de opwarming van de Zuidelijke Oceaan kunnen de verspreiding en beschikbaarheid van krill en andere voedselbronnen beïnvloeden, met gevolgen voor de enorme aantallen dieren die ervan afhankelijk zijn. Ook menselijke aanwezigheid vraagt om zorgvuldig beheer van dit uitzonderlijke ecosysteem.

South Georgia laat zien hoe veerkrachtig natuur kan zijn wanneer ze ruimte krijgt om te herstellen — maar ook hoe afhankelijk zelfs de meest afgelegen wildernis blijft van de keuzes die wij maken.

With an exceptionally high leap, a dolphin breaks through the ocean surface, most likely a bottlenose dolphin, a species known for its strength, intelligence and playful behaviour.

Dolphins leap from the water for a variety of reasons. It may help them travel more efficiently, communicate, dislodge parasites or simply explore their surroundings. In this moment, the animal seems almost to rise above the horizon itself, a split second in which movement, curiosity and freedom come together.

Behind this playful scene is an animal that depends on a healthy marine ecosystem. Changes in water temperature, food availability, underwater noise and pollution increasingly affect the environments in which dolphins live.

“Let’s Have a Look” captures a rare and almost improbable moment of energy and curiosity. A reminder of the intelligence and vitality that exist just beneath the ocean surface.

—

[DUTCH VERSION] 

Met een uitzonderlijk hoge sprong breekt een dolfijn door het oceaanoppervlak, vermoedelijk een tuimelaar, een soort die bekendstaat om haar kracht, intelligentie en speelse gedrag.

Dolfijnen springen om verschillende redenen uit het water. Soms helpt het hen om sneller vooruit te bewegen, soms om te communiceren, parasieten los te maken of simpelweg om hun omgeving te verkennen. Op dit moment lijkt het dier letterlijk boven de horizon uit te willen kijken, een fractie van een seconde waarin beweging, nieuwsgierigheid en vrijheid samenkomen.

Achter dat speelse beeld schuilt een dier dat sterk afhankelijk is van een gezond marien ecosysteem. Veranderingen in watertemperatuur, voedselbeschikbaarheid, onderwatergeluid en vervuiling beïnvloeden steeds meer de omstandigheden waarin dolfijnen leven.

“Let’s Have a Look” vangt een zeldzaam en bijna onwaarschijnlijk moment van energie en nieuwsgierigheid. Een herinnering aan de intelligentie en levenskracht die zich onder het oceaanoppervlak afspeelt.

A young green sea turtle slips back into the ocean, balanced on the fragile boundary between life and survival.

This photograph was taken on Ascension Island, a remote island in the Atlantic Ocean and one of the most important nesting sites for green sea turtles in the region. Each year, thousands of females return to these shores to lay their eggs, often in the same area where they themselves once hatched.

Yet this ancient life cycle is under growing pressure. Changes in sea temperature and ocean currents, pollution, habitat loss and disturbance on nesting beaches can all affect the reproductive success and survival of sea turtles. Because their life cycle spans vast distances and multiple marine ecosystems, they are particularly vulnerable to environmental changes occurring across different parts of the ocean.

The green sea turtle therefore reflects the broader pressures facing marine biodiversity worldwide. Every young turtle that reaches the sea carries the promise of a new generation, but also the question of how resilient this ancient cycle can remain in a rapidly changing world.

—

[DUTCH VERSION]

Een jonge groene zeeschildpad glijdt terug de oceaan in, op het breekbare grensvlak tussen leven en overleven.

Deze foto werd genomen op Ascension Island, een afgelegen eiland in de Atlantische Oceaan en een van de belangrijkste broedplaatsen voor groene zeeschildpadden in deze regio. Elk jaar keren duizenden vrouwtjes terug naar de stranden om er hun eieren te leggen, vaak in dezelfde omgeving waar ze zelf ooit uit het ei kwamen.

Toch staat deze eeuwenoude levenscyclus onder druk. Veranderingen in zeewatertemperatuur en oceaanstromingen, vervuiling, verlies van leefgebied en verstoring van broedstranden kunnen allemaal gevolgen hebben voor het voortplantingssucces en de overleving van zeeschildpadden. Omdat hun levenscyclus zich over grote afstanden en meerdere mariene ecosystemen uitstrekt, zijn ze bijzonder kwetsbaar voor veranderingen op verschillende plaatsen in de oceaan.

De groene zeeschildpad weerspiegelt daarmee de bredere druk op mariene biodiversiteit wereldwijd. Elke jonge schildpad die de oceaan bereikt, draagt de belofte van een nieuwe generatie met zich mee, maar ook de vraag hoe veerkrachtig deze eeuwenoude cyclus blijft in een snel veranderende wereld.

A colossal iceberg drifts through the Ross Sea, bathed in the extraordinary light of Antarctica. It is an interplay of sun, ice and crystals that gives this frozen world an almost otherworldly appearance.

Icebergs like this are fragments of glaciers or ice shelves, formed from snow that has been compressed into ice over centuries, sometimes millennia. They are not only spectacular natural formations, but also part of Antarctica’s constantly evolving ice system.

In the Ross Sea, one of the most pristine marine ecosystems on Earth, icebergs play an important ecological role. As they melt, they release freshwater, sediments and nutrients into the ocean. These can locally stimulate the growth of plankton, with effects that ripple through the food web – from krill and fish to seabirds and whales.

At the same time, temperatures, ocean circulation and ice dynamics are changing across Antarctica. Calving is a natural process, but changes in its speed, scale and location can provide important indications of how glaciers and ice shelves are responding to a warming climate.

This giant of ice is therefore both majestic and temporary — a frozen monument in a landscape that is constantly in motion.

—

[DUTCH VERSION]

Een kolossale ijsberg drijft door de Rosszee, badend in het bijzondere licht van Antarctica. Een samenspel van zon, ijs en kristallen dat deze bevroren wereld bijna buitenaards doet aanvoelen.

IJsbergen zoals deze zijn afgebroken delen van gletsjers of ijsplaten, gevormd uit sneeuw die zich gedurende eeuwen en soms millennia heeft samengeperst tot ijs. Ze zijn niet alleen indrukwekkende natuurvormen, maar ook onderdeel van een voortdurend veranderend Antarctisch ijssysteem.

In de Rosszee, een van de meest ongerepte mariene ecosystemen ter wereld, spelen ijsbergen een belangrijke ecologische rol. Terwijl ze smelten, brengen ze zoet water, sedimenten en voedingsstoffen in de oceaan. Die kunnen lokaal de groei van plankton stimuleren en zo doorwerken in de voedselketen, van krill en vissen tot zeevogels en walvissen.

Tegelijk veranderen temperatuur, oceaancirculatie en ijsdynamiek in Antarctica. Afkalving is een natuurlijk proces, maar veranderingen in snelheid, omvang en locatie kunnen aanwijzingen geven over hoe gletsjers en ijsplaten reageren op een opwarmend klimaat.

Deze ijsreus is daardoor zowel majestueus als tijdelijk. Een monument van ijs in een landschap dat voortdurend in beweging is.

A colossal iceberg drifts through the Ross Sea, bathed in the extraordinary light of Antarctica. It is an interplay of sun, ice and crystals that gives this frozen world an almost otherworldly appearance.

Icebergs like this are fragments of glaciers or ice shelves, formed from snow that has been compressed into ice over centuries, sometimes millennia. They are not only spectacular natural formations, but also part of Antarctica’s constantly evolving ice system.

In the Ross Sea, one of the most pristine marine ecosystems on Earth, icebergs play an important ecological role. As they melt, they release freshwater, sediments and nutrients into the ocean. These can locally stimulate the growth of plankton, with effects that ripple through the food web – from krill and fish to seabirds and whales.

At the same time, temperatures, ocean circulation and ice dynamics are changing across Antarctica. Calving is a natural process, but changes in its speed, scale and location can provide important indications of how glaciers and ice shelves are responding to a warming climate.

This giant of ice is therefore both majestic and temporary — a frozen monument in a landscape that is constantly in motion.

—

[DUTCH VERSION]

Een kolossale ijsberg drijft door de Rosszee, badend in het bijzondere licht van Antarctica. Een samenspel van zon, ijs en kristallen dat deze bevroren wereld bijna buitenaards doet aanvoelen.

IJsbergen zoals deze zijn afgebroken delen van gletsjers of ijsplaten, gevormd uit sneeuw die zich gedurende eeuwen en soms millennia heeft samengeperst tot ijs. Ze zijn niet alleen indrukwekkende natuurvormen, maar ook onderdeel van een voortdurend veranderend Antarctisch ijssysteem.

In de Rosszee, een van de meest ongerepte mariene ecosystemen ter wereld, spelen ijsbergen een belangrijke ecologische rol. Terwijl ze smelten, brengen ze zoet water, sedimenten en voedingsstoffen in de oceaan. Die kunnen lokaal de groei van plankton stimuleren en zo doorwerken in de voedselketen, van krill en vissen tot zeevogels en walvissen.

Tegelijk veranderen temperatuur, oceaancirculatie en ijsdynamiek in Antarctica. Afkalving is een natuurlijk proces, maar veranderingen in snelheid, omvang en locatie kunnen aanwijzingen geven over hoe gletsjers en ijsplaten reageren op een opwarmend klimaat.

Deze ijsreus is daardoor zowel majestueus als tijdelijk. Een monument van ijs in een landschap dat voortdurend in beweging is.

A powerful splash breaks the calm surface of the water as an iceberg meets the swell near South Georgia, deep in the South Atlantic Ocean. Icebergs are masses of frozen freshwater, released when glaciers or ice shelves fracture and calve into the sea.

This striking moment, where water and ice collide, captures the dynamic nature of the polar world — a place shaped by constant movement and powerful natural forces. What may appear still and timeless is, in reality, a landscape in flux.

Although this region feels remote, it is closely connected to the wider changes affecting our planet. Rising temperatures are altering glaciers, ocean conditions and ice dynamics across the polar regions. As land-based ice is lost, it contributes to global sea-level rise, with consequences far beyond the places where the ice first breaks away.

“Splash” becomes more than a fleeting visual moment. It evokes the fragile balance between solid and liquid, stillness and motion, and reminds us of the essential role the polar regions play in Earth’s climate system.

—

[DUTCH VERSION]

Een krachtige splash doorbreekt het kalme wateroppervlak terwijl een ijsberg de deining opvangt nabij South Georgia, diep in de Zuidelijke Atlantische Oceaan. IJsbergen bestaan uit bevroren zoetwater en ontstaan wanneer delen van gletsjers of ijsplaten afbreken en in zee terechtkomen.

Dit opvallende moment, waarin water en ijs elkaar raken, toont de dynamiek van het poolgebied, een wereld die voortdurend wordt gevormd door beweging en krachtige natuurkrachten. Wat stil en tijdloos lijkt, is in werkelijkheid een landschap in voortdurende verandering.

Hoewel deze regio ver weg lijkt, is ze nauw verbonden met de bredere veranderingen die onze planeet beïnvloeden. Stijgende temperaturen veranderen gletsjers, oceaancondities en ijsdynamiek in de poolgebieden. Wanneer landijs verloren gaat, draagt dit bij aan de wereldwijde zeespiegelstijging, met gevolgen ver buiten de plaatsen waar het ijs afbreekt.

“Splash” wordt zo meer dan een vluchtig visueel moment. Het verbeeldt het fragiele evenwicht tussen vast en vloeibaar, rust en beweging, en herinnert ons aan de essentiële rol die de poolgebieden spelen in het klimaatsysteem van de aarde.

Three king penguins stand almost perfectly aligned, like living sculptures on a green carpet of grass. No snow, no ice — only a soft, almost surreal backdrop that challenges the traditional image of a polar landscape. The scene has something distinctly Magritte-like about it, as if nature itself were playing with our expectations.

Photographed on sub-Antarctic South Georgia, these penguins remind us that the polar regions are far more than vast expanses of ice. They are complex and dynamic ecosystems in which land, ocean, climate and biodiversity are closely interconnected.

Here too, the balance is changing. The warming of the Southern Ocean and shifts in the availability and distribution of food can affect species that depend on a stable marine ecosystem.

“Three in a Row” therefore reveals more than an unexpected, almost dreamlike moment. The image brings together beauty, disorientation and vulnerability — in a landscape that is far less unchanging than it first appears.

—

[DUTCH VERSION]

Drie koningspinguïns staan bijna perfect achter elkaar opgesteld, als levende sculpturen op een groen tapijt van gras. Geen sneeuw, geen ijs… enkel een zachte, bijna surrealistische achtergrond die niet past bij het klassieke beeld van een poollandschap. Het tafereel roept iets Magritteaans op, alsof de natuur zelf met onze verwachtingen speelt.

Gefotografeerd op het sub-Antarctische South Georgia herinneren deze pinguïns eraan dat de poolregio’s veel meer zijn dan uitgestrekte ijsvlaktes. Het zijn complexe en dynamische ecosystemen, waarin land, oceaan, klimaat en biodiversiteit nauw met elkaar verbonden zijn.

Ook hier verandert het evenwicht. De opwarming van de Zuidelijke Oceaan en veranderingen in de beschikbaarheid en verspreiding van voedsel kunnen gevolgen hebben voor soorten die afhankelijk zijn van een stabiel marien ecosysteem.

“Three in a Row” toont daardoor meer dan een onverwacht en bijna droomachtig moment. Het beeld verenigt schoonheid, vervreemding en kwetsbaarheid in een landschap dat veel minder onveranderlijk is dan het op het eerste gezicht lijkt.

On 18 May 2018, South Georgia was officially declared free of invasive rats and mice, an extraordinary milestone in the restoration of this unique ecosystem. Introduced through human activity centuries earlier, these rodents had become a serious threat to native birds, particularly species nesting on or close to the ground.

Following years of large-scale and carefully coordinated eradication efforts, parts of the ecosystem were given the opportunity to recover. Native species began returning to areas from which they had long been absent, making the project an internationally recognised example of what targeted conservation and ecosystem restoration can achieve.

South Georgia remains one of the world’s most important refuges for seabirds and marine mammals. Yet its recovery is still vulnerable to climate change, shifting ocean conditions, and the risk of invasive species being reintroduced.

This photograph, titled “Pure”, represents the resilience of nature, and what becomes possible when conservation moves beyond intention and is translated into decisive action.

—

[DUTCH VERSION]

Op 18 mei 2018 werd South Georgia officieel vrij verklaard van invasieve ratten en muizen, een uitzonderlijke mijlpaal voor het herstel van dit unieke ecosysteem. De knaagdieren waren eeuwen eerder door menselijke activiteit op het eiland terechtgekomen en vormden een ernstige bedreiging voor inheemse vogels, vooral soorten die op of dicht bij de grond broeden.

Na een jarenlang en grootschalig uitroeiingsprogramma kregen delen van het ecosysteem opnieuw ruimte om zich te herstellen. Inheemse soorten konden terugkeren naar gebieden waar ze lange tijd nauwelijks of niet meer voorkwamen. Het project werd daarmee een internationaal voorbeeld van wat doelgerichte natuurherstelmaatregelen kunnen bereiken.

South Georgia blijft een van de belangrijkste toevluchtsoorden voor zeevogels en zeezoogdieren ter wereld. Tegelijk blijft dit herstel kwetsbaar voor klimaatverandering, veranderingen in de oceaan en het risico dat invasieve soorten opnieuw worden geïntroduceerd.

Deze foto, getiteld “Pure”, staat symbool voor de veerkracht van de natuur, en voor wat mogelijk wordt wanneer bescherming niet alleen een intentie blijft, maar daadwerkelijk wordt uitgevoerd.

A seal rests on a small piece of drifting ice, surrounded by dark water in which the glacier tongue is reflected. The scene appears almost peaceful, yet it also tells a story of change.

Across the polar regions, glaciers are retreating, losing mass and calving into the sea. When land-based ice melts and enters the ocean, it contributes directly to global sea-level rise. At the same time, sea ice is also declining in several polar regions.

The loss of sea ice has consequences that extend far beyond the landscape itself. Bright ice reflects a large share of incoming sunlight back into space. When that ice disappears, the darker ocean absorbs more heat. This albedo effect reinforces warming and accelerates further changes in the climate system.

For species that rely on ice to rest, hunt or reproduce, this decline also means a rapidly changing habitat.

“Sunbathing Seal” captures a moment of stillness on an ever-shrinking surface, an image that brings together beauty, vulnerability and the accelerating pace of change in the polar regions.

—

[DUTCH VERSION]

Een zeehond rust op een klein stuk drijvend ijs, omringd door donker water waarin de gletsjertong zich weerspiegelt. Het beeld oogt bijna vredig, maar vertelt tegelijk een verhaal over verandering.

Gletsjers in de poolgebieden trekken zich op veel plaatsen terug, verliezen massa en kalven af in zee. Wanneer landijs smelt en in de oceaan terechtkomt, draagt dat rechtstreeks bij aan de wereldwijde zeespiegelstijging. Tegelijk neemt in verschillende poolregio’s ook de hoeveelheid zee-ijs af.

Dat verlies van zee-ijs heeft gevolgen die verder reiken dan het landschap alleen. Helder ijs weerkaatst een groot deel van het zonlicht terug de ruimte in. Wanneer dat ijs verdwijnt, absorbeert het donkere oceaanwater meer warmte. Dit zogeheten albedo-effect versterkt de opwarming en versnelt verdere veranderingen in het klimaatsysteem.

Voor soorten die ijs gebruiken om te rusten, te jagen of zich voort te planten, betekent die afname ook een veranderend leefgebied.

“Sunbathing Seal” toont zo een moment van rust op een steeds kleiner wordend oppervlak, een beeld dat tegelijk schoonheid, kwetsbaarheid en de snelheid van verandering in de poolgebieden zichtbaar maakt.

By leaving out the horizon, this photograph evokes a sense of infinity, a boundless space where water and air seem to merge into one. Captured in the late afternoon sunlight against the deep blue of the Atlantic Ocean, the wave becomes more than a fleeting moment: it expresses the power, movement and mystery of the sea.

Our oceans play a fundamental role in Earth’s climate system. They absorb vast amounts of heat and carbon dioxide, drive global circulation patterns and sustain an immense richness of life. What we see at the surface is only the threshold of a far greater world below.

Yet this apparent infinity is also under pressure. Climate change is affecting ocean temperatures, currents, acidity and oxygen levels, with consequences for marine ecosystems and for the societies that depend on them.

“Wave” invites stillness and reflection. The image reminds us that the ocean, however limitless and untouchable it may seem, is vulnerable — and that our connection to the sea also carries responsibility.

—

[DUTCH VERSION]

Door de horizon weg te laten, ontstaat in deze foto een gevoel van oneindigheid, een grenzeloze ruimte waarin water en lucht bijna in elkaar overvloeien. De golf, gefotografeerd bij laat zonlicht in het diepe blauw van de Atlantische Oceaan, wordt zo meer dan een momentopname: ze verbeeldt de kracht, beweging en het mysterie van de oceaan.

Onze oceanen spelen een fundamentele rol in het klimaatsysteem van de aarde. Ze nemen enorme hoeveelheden warmte en koolstofdioxide op, sturen wereldwijde stromingen aan en herbergen een immense rijkdom aan leven. Wat aan het oppervlak zichtbaar is, vormt slechts de grens van een veel grotere wereld daaronder.

Maar ook die schijnbare oneindigheid staat onder druk. Klimaatverandering beïnvloedt oceaantemperaturen, stromingen, zuurtegraad en zuurstofgehalte, met gevolgen voor mariene ecosystemen en voor de samenlevingen die ervan afhankelijk zijn.

“Wave” nodigt uit tot verstilling en reflectie. De foto herinnert ons eraan dat de oceaan, hoe grenzeloos en onaantastbaar ze ook lijkt, kwetsbaar is — en dat onze verbondenheid met de zee ook verantwoordelijkheid met zich meebrengt.

The giant albatross, with a wingspan of more than 3.5 metres, is one of the largest flying birds on Earth. Gliding effortlessly above the Southern Ocean, it can travel thousands of kilometres each week while expending remarkably little energy, using powerful winds and dynamic soaring to cross one of the wildest and most remote marine environments on the planet.

The Southern Ocean plays a vital role in regulating Earth’s climate. It absorbs vast amounts of heat and carbon dioxide and helps drive the global system of ocean currents that redistributes heat around the planet. Yet this region is changing rapidly. Rising ocean temperatures, melting ice and shifting marine food webs are altering the conditions on which countless species depend.

Even albatrosses, symbols of freedom, endurance and the vastness of the open ocean, are increasingly affected by these changes, while also facing threats such as plastic pollution and accidental capture in fisheries.

Their fate is a reminder that even the most remote ecosystems are not isolated. What happens in the Southern Ocean is closely connected to the climate, biodiversity and future of the planet we all share.

—

[DUTCH VERSION]

De reuzenalbatros, met een vleugelspanwijdte van meer dan 3,5 meter, behoort tot de grootste vliegende vogels ter wereld. Hij zweeft schijnbaar moeiteloos boven de golven van de Zuidelijke Oceaan en legt wekelijks duizenden kilometers af met een opmerkelijk laag energieverbruik. Daarbij maakt hij optimaal gebruik van de krachtige winden boven een van de wildste en meest afgelegen zeegebieden op aarde.

De Zuidelijke Oceaan speelt een cruciale rol in de regulatie van het wereldklimaat. Ze neemt enorme hoeveelheden warmte en koolstofdioxide op en vormt een belangrijke motor van het wereldwijde systeem van oceaanstromingen dat warmte over de planeet verspreidt. Tegelijk verandert deze regio snel. Stijgende watertemperaturen, smeltend ijs en verschuivende voedselketens beïnvloeden de omstandigheden waarop talloze soorten afhankelijk zijn.

Ook albatrossen, symbolen van vrijheid, uithoudingsvermogen en de uitgestrektheid van de open oceaan, ondervinden steeds meer de gevolgen van deze veranderingen. Daarnaast worden ze bedreigd door onder meer plasticvervuiling en bijvangst in de visserij.

Hun lot herinnert ons eraan dat zelfs de meest afgelegen ecosystemen niet op zichzelf staan. Wat er in de Zuidelijke Oceaan gebeurt, is nauw verbonden met het klimaat, de biodiversiteit en de toekomst van de planeet die we met elkaar delen.

Snowflakes settle on a glacier, accumulating layer by layer and gradually becoming compressed. Over decades, centuries and sometimes thousands of years, snow first transforms into firn and eventually into dense glacial ice. During this process, the amount of air between the snow grains decreases significantly, while the ice crystals rearrange into an increasingly compact mass.

As the ice becomes denser, it develops its characteristic blue colour. Red wavelengths of light are absorbed more strongly, while blue light penetrates deeper into the ice and is partly scattered back. The denser and purer the ice, the more intense this blue colour can appear.

This ice is more than a visual wonder. Glaciers and ice sheets store enormous quantities of freshwater and form an essential part of Earth’s climate system. When land-based ice melts and enters the ocean, it directly contributes to global sea-level rise.

“Ice” captures the beauty of a landscape shaped by time, pressure and cold, but also its vulnerability in a rapidly warming world.

—

[DUTCH VERSION]

Sneeuwvlokken dwarrelen neer op een gletsjer en worden laag na laag samengedrukt. Over tientallen, honderden en soms duizenden jaren verandert sneeuw eerst in firn en uiteindelijk in compact gletsjerijs. Tijdens dat proces neemt de hoeveelheid lucht tussen de sneeuwkorrels sterk af en herschikken de ijskristallen zich tot een steeds dichtere massa.

Wanneer het ijs voldoende compact wordt, krijgt het zijn karakteristieke blauwe kleur. Rood licht wordt sterker geabsorbeerd, terwijl blauw licht dieper in het ijs kan doordringen en deels wordt teruggekaatst. Hoe dichter en zuiverder het ijs, hoe intenser die blauwe tint kan worden.

Dit ijs is meer dan een visueel wonder. Gletsjers en ijskappen slaan enorme hoeveelheden zoetwater op en vormen een essentieel onderdeel van het klimaatsysteem van de aarde. Wanneer landijs smelt en in de oceaan terechtkomt, draagt het rechtstreeks bij aan de stijging van de zeespiegel.

“Ice” toont de schoonheid van een landschap dat door tijd, druk en kou is gevormd, maar ook de kwetsbaarheid ervan in een snel opwarmende wereld.